The village of Zennor lies upon the windward coast of Cornwall. The houses cling to the hillside as if hung there by the wind. Waves still lick the ledges in the coves, and a few fishermen still set out to sea in their boats.
روستاي زنور بر ساحل بادگير كرنوال قرار داشت . خانه ها در دامنه ي كوهي قرار گرفته بود كه گويي باد آنها را از آسمان آويخته است.امواج آرام بر لبه ي ساحل زبانه مي كشيد و ماهيگيران به همراه قايق هايشان عازم دريا بودند .
In times past, the sea was both the beginning and the end for the folk of Zennor. It gave those fish for food and fish for sale, and made a wavy road to row from town to town. Hours were reckoned not by clocks but by the ebb and flow of the tide, and months and years ticked off by the herring runs. The sea took from them, too, and often wild, sudden storms would rise. Then fish and fisherman alike would be lost to an angry sea.
در روزگاران گذشته ، دريا همه چيز مردم زنور بود .به آنها ماهي براي خوردن و فروختني مي داد و جاده اي پر موج براي آنها مي ساخت تا از شهري به شهر ديگر پارو بزنند و مسافرت كنند .انها زمان را با ساعت نمي سنجيدند بلكه جزر و مد دريا زمان سنج آنها بود .ماهها و سالها با پيمودن و گذشتن شاه ماهي ها برايشان معنا پيدا مي كرد.دريا در عوض چيزهايي را نيز از آنها مي گرفت:طوفان هاي سهمگيني و ناگهاني هنگام وزش ،ماهي وماهيگير را از خشم دريا فراري مي كردند
داستان حوری دریایی زنور(قسمت دوم)
At the end of a good day, when the sea was calm and each boat had returned with its share of fish safely stowed in the hold, the people of Zennor would go up the path to the old church and give thanks. They would pray for a fine catch on the morrow, too. The choir would sing, and after the closing hymn the families would go
در پايان يك روز كاري هنگامي كه دريا آرام بود و هر قايقي با مقداري ماهي سالم به زنور بر مي گشت، مردم به كليساي قديمي مي رفتند و شكر گذاري به جا مي آوردند وبراي شكار خوب فردا نيز دعا مي كردند ،گروه كر آواز مي خواندند و پس از پايان سرود روحاني مردم به خانه هايشان بر مي گشتند .
Now, in the choir that sang at Evensong there was a most handsome lad named Mathew Trowels. Not only was Mathew handsome to the eyes, his singing was sweet to the ears as well. His voice pealed out louder than the church bells, and each note rang clear and true. It was always Mathew who sang the closing hymn.
اكنون در گروه كر كه سرود شامگاهي را مي خواندند جوان بسيار زيبا و خوشتيپي به نام ماتيوترولا بود كه نه تنها خوش تيپ بود بلكه آواز گوش نوازي داشت.صداي او از ناقوس كليسا بلند تر بود و نتهاي موسيقي او واضح وخالصانه بود و هميشه او سرود روحاني پاياني را مي خواند.
حور دریایی زنور(قسمت 4)
Movement sat upon the rock and looked at herself in the quiet water, and then combed all the little crabs and seashells from her long, long hair. As she combed, she listened to the murmur of the waves and wind. And borne on the wind was Mathew's singing.
"What breeze is there that blows such a song?" wondered Movement. But then the wind died, and Mathew's song with it. The sun disappeared, and Movement slipped back beneath the water to her home.
The next evening she came again. But not to the rock. This time she swam closer to shore, the better to hear. And once more Mathew's voice carried out to sea, and Movement listened.
"What bird sings so sweet?" she asked, and she looked all about. But darkness had come, and her eyes saw only shadows.
The next day Movement came even earlier, and boldly. She floated right up by the fishermen's boats. And when she heard Mathew's voice, she called, "What reed is there that pipes such music?"
There was no answer save the swishing of the water round the skiffs.
مورورن بر روي صخره اي نشست و در آب صاف و راكد خود را تماشا كرد ،پس تمامي خرچنگ هاي كوچك و صدف ها را از موهاي بسيار بلندش شانه زد.همين طور كه موهايش را شانه مي زد زمزمه امواج و صداي باد كه آواز ماتيورا به همراه داشت را شنيد .مورورن با شگفتي گفت:اين چه نسيمي است كه چنين صدايي را ايجاد مي كند !اما وقتي باد تمام شد هنوز هم صداي ماتيو به گوش مي رسيد .كم كم خورشيد از نظرها ناپديد شدو مورورن ليز خورد و وارد آب شد و به خانه_ اش رفت .
عصر روز بعد مورورن دوباره آمد اما اينبار نه بالاي صخره بلكه تا نزديكي ساحل نيز شنا كرد تا بهتر بتواند صدا را بشنود و بار ديگر اين صداي ماتيو بود كه تمام دريا را در بر گرفته بود و مورورن هم به آن گوش فرا مي داد .
مورورن از خود پرسيد: «اين كدام پرنده است كه به اين زيبايي آواز مي خواند» همه ي اطراف را نگاه كرد اما باز تاريكي داشت فرا مي رسيد و چشمان فقط سايه ها را مي ديد .
روز بعد مورورن صبورانه نزديكتر آمد. او تا قايقهاي ماهيگيران شنا كرد و هنگامي كه صداي ماتيو را شنيد با خود گفت اين چه آلت موسيقي است كه صداي ناي آن به اين زيبايي است ولي هيچ جوابي نبود كه او را از پرسه زدن در اطراف قايقها نجات دهد
داستان حوری دریایی زنور (قسمت سوم)
she combed, she listened to the murmur of the waves and wind. And borne on the wind was Mathew's singing.
"What breeze is there that blows such a song?" wondered Movement. But then the wind died, and Mathew's song with it. The sun disappeared, and Movement slipped back beneath the water to her home.
The next evening she came again. But not to the rock. This time she swam closer to shore, the better to hear. And once more Mathew's voice carried out to sea, and Movement listened.
"What bird sings so sweet?" she asked, and she looked all about. But darkness had come, and her eyes saw only shadows.
The next day Movement came even earlier, and boldly. She floated right up by the fishermen's boats. And when she heard Mathew's voice, she called, "What reed is there that pipes such music?"
There was no answer save the swishing of the water round the skiffs.
مورورن بر روي صخره اي نشست و در آب صاف و راكد خود را تماشا كرد ،پس تمامي خرچنگ هاي كوچك و صدف ها را از موهاي بسيار بلندش شانه زد.همين طور كه موهايش را شانه مي زد زمزمه امواج و صداي باد كه آواز ماتيورا به همراه داشت را شنيد .مورورن با شگفتي گفت:اين چه نسيمي است كه چنين صدايي را ايجاد مي كند !اما وقتي باد تمام شد هنوز هم صداي ماتيو به گوش مي رسيد .كم كم خورشيد از نظرها ناپديد شدو مورورن ليز خورد و وارد آب شد و به خانه_ اش رفت .
حور دریایی زنور(قسمت5)
Movement would and must know more about the singing. So she pulled herself up on the shore itself. From there she could see the church and hear the music pouring from its open doors. Nothing would do then but she must peek in and learn for herself who sang so sweetly.
مورورن بايد چيزهايي را در مورد آن آواز مي دانست بنابراين خود را به سمت ساحل كشاند. از آنجا او مي توانست كليسا را ببيند و صداي موسيقي را كه از در باز آن كليسا بيرون مي آمد را بشنود اينبار هيچ اتفاقي نيافتاد اما او بايد مراقب مي بود و مي فهميد چه كسي آن آواز زيبا را مي خواند.
Still, she did not go at once. For, looking behind her, she saw that the tide had begun to ebb and the water pull back from the shore. And she knew that she must go back, too, or be left stranded on the sand like a fish out of water.
او هنوز نرفته بود وقتي به پشت سرش نگريست ديد كه آب دريا شروع به فروكش
كردن نموده و از ساحل به سمت دريا كشيده مي شود. او مي دانست كه اكنون زمان برگشتن است يا بايد برگردد يا همچون ماهي خارج از آب بر روي ماسه هاي ساحل بايد به گل بنشيند
So she dived down beneath the waves, down to the dark sea cave where she lived with her father the king. And there she told Lyle what she had heard.
.بنابراين داخل امواج دريا شيرجه زد و به طرف غار دريايي تاريك با پدرش ، پادشاه حوريهاي دريايي،زندگي مي كرد رفت و در آنجا به لير گفت كه چه چيزي را شنيده است.
Lyle was so old he appeared to be carved of driftwood, and his hair floated out tangled and green, like seaweed. At Murderer’s words, he shook that massive head from side to side.
"To hear is enough, my child. To see is too much."
"I must go, Father," she pleaded, "for the music is magic."
"Nay," he answered. "The music is man-made, and it comes from a man's mouth. We people of the sea do not walk on the land of men."
لير پير روي يك الوار تراشيده كه آب آورده بود ايستاده بود و در حاليكه موهاي سبز و پيچيده اش همچون جلبك سبز در آب شناور بود هنگام صحبت كردن مورورن سرش را تكان داد و گفت :فرزندم همان شنيدن فقط كافي است ديدن او كار زيادي دارد ، .او در جواب پدر گفت:«پدر من بايد به خاطر آن موسيقي اي كه مثل معجزه است بايد بروم ». پدر گفت:« نخير ،اين موسيقي را انسان توليد مي كند و از دهان يك انسان بيرون مي آيدما مردم دريا در خشكي انسانها قدم نمي گذاريم.»
حور دریایی زنور (قسمت 6)
A tear, larger than an ocean pearl, fell from Murderer’s eye. "Then surely I may die from the wanting down here."
Lyle sighed, and his sigh was like the rumbling of giant waves upon the rocks; for a mermaid to cry was a thing unheard of and it troubled the old sea king greatly.
"Go, then," he said at last, "but go with care. Cover your tail with a dress, such as their women wear. Go quietly, and make sure that none shall see you. And return by high tide, or you may not return at all."
"I shall take care, Father!" cried Movement, excited. "No one shall snare me like a herring!"
Lyle gave her a beautiful dress crusted with pearls and sea jade and coral and other ocean jewels. It covered her tail, and she covered her shining hair with a net, and so disguised she set out for the church and the land of men.
Slippery scales and fish's tail are not made for walking, and it was difficult for Movement to get up the path to the church. Nor was she used to the dress of an earth woman dragging behind. But get there she did, pulling herself forward by grasping on the trees, until she was at the very door of the church. She was just in time for the closing hymn. Some folks were looking down at their hymnbooks and some up at the choir, so, since none had eyes in the backs of their heads, they did not see Movement. But she saw them, and Mathew as well. He was as handsome as an angel, and when he sang it was like a harp from heaven -- although Movement, of course, being aز mermaid, knew nothing of either.
اشكي بزرگتر از مرواريد اقيانوس از چشم مورورن سرازير شد:«پس من مطمئنآ بدون آن در اينجا خواهم مرد.» لير آهي همچون غرش يك موج بزرگ كه بر صخره برخورد مي كند كشيد.
براي يك حوري دريايي گريستن كاري بسيار عجيب بود لذا اين گريه پادشاه پير دريا را به سختي آزرد. بالاخره او گفت:برو اما احتياط كن . دمت را با يك لباس بپوش همانطوركه زنان انسانها مي پوشند.با سكوت كامل برو و مطمئن شو كه كسي تو را نخواهد ديد و در زمانيكه آب دريا در مد هست برگردد والا ممكن است اصلآ نتواني بر گردي .
مورورن در حاليكه هيجان زده بودگفت: «من مراقبم پدر ، هيچكس نخواهد توانست مرا همچون شاه ماهي در دام اندازد».
لير به او يك پيراهن زيبا كه مرصع به مرواريد والب دريايي و مرجان و ديگر جواهرات ديگر بود به او داد . اين لباس دم اورا پوشاند وموهايش را با يك تور پنهان كردوبا اين تغيير قيافه او براي رفتن به كليسا و خشكي انسانها آماده شد.
لغزندگي بدن او و دم ماهي او براي پياده روي مناسب نبود و پيمودن مسير تا كليسا را براي او مشكل مي كرد.و ديگر اينكه لباسي را كه او مثل زنان زميني پوشيده بود روي زمين كشيده مي شد.اوبه طرز ماهرانه اي خود رابه پشت درختها مي رساند تا جايي كه نزديك در كليسا رسيد. او بايد در پايان سرود روحاني آنجا مي بود .بعضي از مردم به كتاب هاي سرود خود نگاه مي كردند و برخي نيز به گروه كر مي نگريستند بنابراين هيچ كدام او را نديدند چون از پشت سر خود چشم نداشتند ،امااو آنها وماتيو را مي ديد . او بسيار خوشگل و زيبا همانند فرشته بود و هنگاميكه مي خواند همانند صداي چنگ در بهشت بود . اگر چه مورورن يك حوريه دريايي بود و چيزي در مورد او نمي دانست
حور دریای زنور( قسمت 7)
So each night thereafter, Movement would dress and come up to the church, to look and to listen, staying but a few minutes and always leaving before the last note faded and in time to catch the swell of high tide. And night by night, month by month, Mathew grew taller and his voice grew deeper and stronger (though Movement neither grew nor changed, for that is the way of mermaids). And so it went for most of a year, until the evening when Movement lingered longer than usual. She had heard Mathew sing one verse, and then another, and begin a third. Each refrain was lovelier than the one before, and Movement caught her breath in a sigh.
It was just a little sigh, softer than the whisper of a wave. But it was enough for Mathew to hear, and he looked to the back of the church and saw the mermaid. Murderer’s eyes were shining, and the net had slipped from her head and her hair was wet and gleaming, too. Mathew stopped his singing. He was struck silent by the look of her -- and by his love for her. For these things will happen.
Movement was frightened. Mathew had seen her, and her father had warned that none must look at her. Besides, the church was warm and dry, and I people must be cool and wet. Movement felt herself shriveling, and turned in haste from the door.
بنابراين هر شب پس از آن ، مورورن لباس مي پوشيد و به كليسا مي آمد تا به ماتيو نگاه كند و صداي او را بشنود .وبراي مدت كوتاهي توقف كند و قبل از فرو كش كردن آب دريا آنجا را ترك مي كرد . وشب به شب،ماه به ماه ماتيو بزرگتر وبزرگتر مي شدوصدايش نافذتر وقوي تر مي گرديد. وقريب به يكسال بود كه آنروز عصر هنگامي كه مورورن بيشتر از حد معمول ايستاد.اوشنيد كه ماتيو يك شعر را سه بار خواند هر بار خواندن زيباتر وعاشقانه تر از دفعه قبل بود ومورورن فقط افسوس خورد.
اين يك آه كوچكي بود به نرمي امواج دريا.اما اين براي ماتيو كافي بود كه اين آه را بشنود او نگاهي به وبه عقب كليسا نگاه كندوحوري دريايي را ببيند .چشمان مورورن داشت مي درخشيدوتوري كه با آن موهايش رابسته بود به ناگاه از روي سرش خزيدوموهايش مرطوب وبراق بود.ماتيوخواندنش را متوقف كرد.اوبا نگاه كردن به مورورن از خواندن باز ماند او عاشق مورورن شده بود و بخاطر همين اين اتفاقات افتاد.
مورورن وحشت زده بود.ماتيو به او نگاه كرددر حاليكه پدرش به او هشدار داده بود كه هيچكس نبايد او را ببيند.گذشته از اين كليسا گرم وخشك بود مردم سرد ومرطوب .مورورن احساس كرد خشك شده است و با عجله از در كليسا بيرون آمد.
لِلعَبّاسِ عِندَاللهِ لَمَنزِلَهٌ يَغبِطُهُ بِها جَميعُ الشُّهَداءِ يَوم َ القيِامَهِ
Imam Sagged (A.S): "Abbes is granted by Allah a status which would result in the envoy of the martyrs on the Day of Judgment."
خَفِ اللهَِ تَعالي لِقُدرَتِهِ عَلَيكَ وَ اسْتَحيِ مِنهُ لِقُربِهِ مِنكَ
Imam Sagged (A.S): "Think of the might of God the All Mighty over thee and be bashful for His closeness to thee."
هَلَكَ مَن لَيسَ لَهُ حَكيمٌ يُرشِدُهُ
Imam Sagged (A.S): "The one who is deprived of a wise guide to be guided by shall go stray."
مَن رَمَي النَّاسَ بِما فيهم، رَمَوهُ بِما لَيسَ فيه
Imam Sagged (A.S):"He who attributes to people what is in their nature will be attributed to the ones which is not owned by him."
نَظَرُ المُؤمِنِ في وَجهِ أخيهِ المُؤمِنِ لِلمَوَدَّهِ وَ المَحَبَّهِ لَهُ عِبادهُ
Imam Sagged (A.S): "The kind and affectionate looking of a Moment (true-believer) at his Moment brother is considered as a worship."
إنَّها (الصَّدَقهَ) تَقَعُ في يَدِ اللهِ أن تَقَعَ في يَدِ السّائلِ
عّده الّداعي، ح 121
Imam Sagged (A.S): "Charity before reaching to the poor’s hand would be received by God’s hand."
أنتِ بِحمدِاللهِ عالِمَهٌ غَيرُ مُعَلَّمَهٍ و فَهِمَهٌ غيرُ مُفَهَّمهٍ
Imam sagged (A.S): "(Thou Reyna) arts a scientist who did not receive guidance from any professor and the wise one having no instructor around."
المًؤمنُصمُتُ لِيَس يَ لَمَ وَ يَنطِقُ لِيَغنَمَ
Imam sagged (A.S): "Moment would silence to be safe and sound and speaks to
داستان فوق کاری از همکار محترم سرکار خانم صادقی دبیر محترم زبان
